Άρθρο στ Βήμα της Κω για τον νέο δρόμο που οδηγεί στο λιμάνι της Κω

ΘΑ ΛΑΒΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ;

Άρθρο του κ. Μηνά Χατζημιχαήλ, Αντ/δρου Ένωσης Ξενοδόχων Κω

Όσες φορές και να περάσω μπροστά από το κτήριο του Επαρχείου δεν μπορώ να μην κοιτάξω προς τον πολυσυζητημένο δρόμο δίπλα στο κάστρο που οδηγεί στο λιμάνι.
Κάθε φορά σπάω το κεφάλι μου να ανακαλύψω τι είχε στο μυαλό του αυτός που σχεδίασε αυτό το “αριστούργημα”. Εδώ ταιριάζει το τραγούδι «Πες μας τι πίνεις και δεν μας δίνεις». Πριν αρχίσει το έργο μας λέγανε για διαπλάτυνση του υπάρχοντος δρόμου προς διευκόλυνση της κυκλοφορίας, ακούγαμε για πεζόδρομο στο πλάι ώστε να διευκολύνονται οι πεζοί επιβάτες αλλά και οι κάθε περιπατητές, ακούγαμε ακόμη για πάρκο στο πλάι του κάστρου, επίσης για τους περιπατητές.

Επί δύο και πλέον χρόνια είχε γίνει «το γεφύρι της Άρτας» με τόνους και τόνους από μπάζα, επί δύο και πλέον χρόνια οι κάτοικοι της Κω αλλά και οι επισκέπτες του νησιού μας, ανεχόμασταν αυτή την ασχήμια στο ωραιότερο σημείο της πόλης μας γιατί περιμέναμε ότι θα βγει κάτι καλό από όλα αυτά.
Και το αποτέλεσμα….; Το βλέπουμε καθημερινά όλοι μας!!! Το βλέπουν οι τουρίστες που προσπαθούν να περάσουν μετ’ εμποδίων με τις αποσκευές τους ανάμεσα από τα τσιμεντένια κολωνάκια, το βλέπουν οι οδηγοί των φορτηγών και τον λεωφορείων που στριμώχνονται καθημερινά στο συγκεκριμένο σημείο, το βλέπουν οι οδηγοί ταξί και φυσικά και όλοι εμείς οι οδηγοί Ι.Χ, το βλέπουν όσοι κάνουν βόλτα πεζοί και δεν βρίσκουν ένα παγκάκι να καθίσουν.

Σίγουρα οι κυβόλιθοι είναι ομορφότεροι από τον ασφαλτοτάπητα, κανείς δεν μπορεί να πει το αντίθετο, αλλά μόνο για την αλλαγή του τάπητα έγινε όλη αυτή η φασαρία;
Πριν τις αλλαγές, σύχναζαν στα παγκάκια πλάι στο κάστρο άτομα της τρίτης ηλικίας, που ξεκουραζόντουσαν, συζητούσαν και αναπολούσαν τα παλιά. Ήταν πολύ όμορφο να τους βλέπεις εκεί. Τώρα τα παγκάκια τους εξαφανίστηκαν, το στέκι τους χάθηκε.
Στο σημείο ρίχτηκαν τεράστιες ποσότητες αδρανών υλικών, όλοι πιστεύαμε ότι αν μη τι άλλο θα γίνει ένας άνετος δρόμος και ένας πεζόδρομος που να περπατείται. Τώρα βλέπουμε ότι οι μισές ποσότητες από τα υλικά που γι αυτό τον σκοπό ρίχτηκαν εκεί, απομακρύνονται με ρυθμούς χελώνας. Γιατί σπαταλήθηκαν τόσα χρήματα για την τοποθέτηση και τώρα την απομάκρυνση αυτών των υλικών; Θα χρειαστούν άραγε άλλα δύο-τρία χρόνια για να απομακρυνθούν, συνεχίζοντας όλο αυτό το διάστημα να ασχημίζουν και να μολύνουν την περιοχή;

Ο δρόμος λοιπόν στενότερος από πριν, ο πεζόδρομος ανύπαρκτος το πάρκο αφιλόξενο. Τελικά για ποιόν έγινε αυτό το έργο; Θα λάβουμε επιτέλους μια λογική εξήγηση;

Με τιμή
Μηνάς Χατζημιχαήλ